27 maart 2020 – Alleen maar trieste dingen

27 maart 2020 – Alleen maar trieste dingen

Alleen maar trieste dingen vandaag, appte ik. Hoewel ik overdreef – mijn online tentamen ging goed en ik heb veel gelachen – is dat wel hoe ik me voel terwijl ik dit schrijf, om half tien ’s avonds. Misschien komt dat doordat ik alleen op mijn kamer zit en alleen maar denk aan de trieste dingen van vandaag.

Wat was er dan zo triest? Welnu, twee dingen. Ten eerste, het feit dat ik laat in de middag een mail kreeg van de universiteit, waarin stond dat al het onderwijs en de toetsingen ook na 1 juni online zal plaatsvinden. Natuurlijk maakt het niet uit of ik mijn bachelor haal binnen de muren van de universiteit of vanuit huis, maar het betekent dat ik de komende maanden mijn Utrechtse vrienden – en waarschijnlijk ook die in mijn dorp – zal moeten missen. Het gegeven dat ik de komende maanden mijn huis minimaal zal verlaten moet nog een klein beetje bezinken, maar het is niet bepaald een fijn vooruitzicht. Niet omdat ik me hier niet goed voel, want ik heb ouders van wie ik houd en die ook van mij houden, maar omdat ik de buitenwereld een lange tijd niet zal zien.

Ik ga mijn beste vrienden missen – je weet wie je bent –, de borrels, het pokeren, de spelletjes, de filmavonden en het hangen op het kantoor van de studievereniging. Het zijn allemaal dingen die langzaam maar zeker onderdeel zijn geworden van mijn sociale leven, van mijn bestaan en mijn dagelijks leven, allemaal dingen die de komende maanden van me – en veel anderen in de wereld – zijn weggenomen als een geamputeerd been.

Het tweede ding dat me triest stemde vandaag – echter pas achteraf – was de laatste uitzending van De Wereld Draait Door. Het is het einde van een van de meest geliefde en succesvolle programma’s van de Nederlandse televisie. Vijftien jaar aan interviews, muziek, boeken en een mix van nieuws en cultuur is vandaag tot een einde gekomen.

Hetgeen dat me echter triest stemde was het einde. Een mooi en teder lied, geschreven voor deze gelegenheid, een Marc-Marie die zichtbaar ontroerd is en de kant van Matthijs opdraait. De camera zoomt in op de man om wie het vijftien jaar lang allemaal draaide. Even lijkt hij de woorden kwijt te zijn, dreigt hij misschien zelfs een traan te laten ontsnappen, maar dan zegt hij: ‘Fijn dat u keek,’ en de lichten gaan uit. Je hoort nog een paar laatste keren het liedje van de intro en Matthijs die ‘aan tafel’ zegt, terwijl één voor één de lampen en schermen in de studio worden gedoofd. Dan is het stil. Tot zover, tot… ooit?

En dat was dat. Hoewel ik enorm veel respect heb voor Matthijs, omdat hij de ballen had om met dit programma te stoppen en hij ons achtergelaten heeft met veel herinneringen, stemde het me triest. Ten eerste omdat het me herinnerde aan het feit dat aan alles een einde komt. Ten tweede omdat hij een einde verdiende met een volle studio, zonder de zorgen van corona aan ons hoofd. Het herinnerde me eraan dat niet altijd alles gaat zoals je zou willen, zelfs niet een eind aan iets moois.

Op de een of andere manier bracht dit alles mijn rare brein op het onderwerp van de dood. Misschien is het niet eens zo gek dat mijn brein deze connectie maakte. Van het eindigen van dingen, misschien niet op de manier die je zou willen en corona is het een kleine stap naar de dood.

Mensen die mij beter kunnen weten wellicht dat mijn relatie met de dood enigszins problematisch is: ik heb het concept nooit begrepen, zal het misschien nooit begrijpen en ik ben er altijd bang voor geweest. Ik snap simpelweg niet hoe het leven ooit afgelopen kan zijn, omdat dat het enige is dat ik ken: leven. Daarnaast is het leven veel te leuk om er definitief afscheid van te nemen. Ik kan me gewoon niet voorstellen hoe het is om niet meer te leven. ‘Oké, het leven is afgelopen. En dan?’ Dat is de vraag die door mijn hoofd spookt en waar ik waarschijnlijk nooit een bevredigend antwoord op zal krijgen.

Kortom, ik ben bang voor de dood. Dit, in combinatie met het coronavirus en het einde van DWDD stemde me triest.

Echter, terwijl ik dit schrijf praat ik online met mijn vrienden, lach ik en zie ik op t.v. hoe de wereld samenkomt om te vechten tegen het coronavirus. Samen één en altijd blijven lachen.

Alleen maar trieste dingen, maar genoeg tranen van geluk om voor te leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *