Als de wereld even stopt

Als de wereld even stopt

Een gedicht over de snelheid waarmee de aarde zich vooruit werpt. Een pauze mag ook wel een keertje. Haal adem, sta stil, denk na. Misschien is het beter als de wereld even stopt.

Als de wereld even stopt

Met een sneltreinvaart rijden
de treinen over ravijnen
Deinen over heuvels als boten over golven
Wij zijn wolven, bedolven onder de tijd
Mensen hebben spijt van de dingen die ze doen
en niet doen, door de donkere dagen
die dringend voor de deur stonden
Alle wonden die door ons werden gevonden
en de ronde deden, mensen met slechte intenties
gaan over op zonden en leiden tot verlies

Maar wat als die drukte afneemt
Raken we vervreemd of is het die drukte
die de tijd van ons wegneemt
Stel, we staan even stil, geen gegil
Misschien is dat wat iedereen wil
Een moment zonder verschil, iedereen doodstil
Dat de wereld even stopt
Dat de pijn die is opgekropt dropt
We zitten allemaal verstopt en
moeten zoeken naar ontstopper die onze wereld weer ontpopt

Een pauze is nu het beste, even om ons heen kijken
Naar de dingen die deze wereld verrijken
Naar onze geschiedenis, want elke gebeurtenis
Was een hindernis, een wildernis
Maar niets wat ons nu te veel is
Dit is onze erfenis, soms misschien een gevangenis
Maar uiteindelijk is er niets mooier dan
de verbintenis tussen de mens en de aarde
waar de behaarde mensen met elkaar paarden
Net zolang totdat het opklaarde

Misschien verliezen we onbewust allemaal de levenslust
Raken we beetje bij beetje uitgeblust
Dus, dit is wat ik zeg
Zonder overleg of enige omweg
Iedereen heeft weleens pech
Dan is de lust in het leven even weg
Sta dan even stil, zonder dat gegil
Denk aan onze erfenis, die hindernis
En pak dan even heel bewust
Een klein momentje rust

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *